Een gevangenisbezoeker vertelt


j.l. zaterdag 11 oktober ben ik weer op bezoek bij Y. geweest.
Ik weet niet of het door de onrust van de stakingen kwam, maar het was opmerkelijk rustig met bezoekers.
Normaal staat er om 9.00 uur (dan mogen we pas naar binnen) een rij van ca. 12 mensen en loopt het af en aan.
Nu kwam ik samen met slecht 2 bezoekers, ook in de bezoekzaal was het opmerkelijk stil. Dit had wel als voordeel dat het gesprek met Y. gemakkelijk verliep, het kan soms zo’n ongelooflijk lawaai zijn, als was het een kraamkamer van een varkensboer.
Het gaat goed met Y., hij heeft door het lezen in de Bijbel en andere Christelijke lectuur heel veel vragen en je merkt door de tijd heen dat hij een zuivere en heldere blik heeft gekregen op het Woord van God (!)
Natuurlijk blijft er de spanning en ervaart hij erg veel aanvechtingen, maar hij zoekt steeds opnieuw rust en vrede bij de Enige Bron van het levende water.

We hebben een heel gesprek gehad m.n. over het ontstaan en doel van de internering en inherent daaraan de spanningen die dit vaak oproept, hierdoor is wellicht te verklaren dat het van tijd tot tijd tot een uitbarsting komt op de verschillende afdelingen.
Onlangs is nog een geïnterneerde over de balustrade gesprongen, gelukkig niet met dodelijke afloop zoals wel meer gebeurd is, maar het geeft maar aan dat we onvoorstelbaar dankbaar moeten zijn dat wij niet in die situatie hoeven te verkeren. Zoals Y. zei: “ jullie kunnen kiezen wanneer en met wie en hoe jullie eten, uitgaan, werken, slapen, opstaan, zingen en concerten bezoeken, naar de kerk gaan, vergaderingen e.d. beleggen, conflicten uit praten, of juist conflicten uit de weg gaan… wij hebben niets te kiezen, er wordt voor ons gekozen, en we hebben maar te doen volgens het schema en de grillen van de chefs!”

Als dit even tot je doordringt besef je des te meer wat vrijheid is, maar ook wat een verantwoordelijkheid dit met zich mee brengt. Zoals gewoonlijk vliegt de tijd voorbij en hebben we 11.00 uur afscheid genomen.

<< Terug naar overzicht